Kijken doet iedereen. Zien is iets anders. Wie een werk binnenwandelt met een volle agenda en een hoofd vol gedachten, ziet de oppervlakte — kleur, formaat, onderwerp. Wie even stopt, even vertraagt, begint iets anders te ontdekken. Een spanning in de compositie. Een kleur die niet helemaal klopt, maar daardoor juist alles bij elkaar houdt.
Bij Caprice merken we het telkens opnieuw: de werken die mensen meenemen naar huis, zijn zelden de werken waar ze meteen voor stonden. Het zijn de werken waar ze naar terugkeerden. Soms twee keer. Soms drie. Iets trok hen terug zonder dat ze wisten waarom — en dát gevoel is het begin van een echte keuze.
Kunst vraagt geen kennis. Ze vraagt alleen tijd.