De wakkere droom is geen droom. Ze begint wanneer het vertrouwde zijn vanzelfsprekendheid verliest. Wanneer iets niet langer volledig klopt. Wanneer een beeld begint te barsten.
Elke tijd draagt zijn eigen pijnpunten. Elke tijd creëert zijn eigen zekerheden. Maar onder die zekerheden beweegt altijd iets wat zich niet volledig laat controleren. Soms verschijnt het als verwondering. Soms als twijfel. Soms als een gevoel dat er iets ontbreekt.
De wakkere droom is die schemerzone waarin het bekende en het onbekende elkaar raken. Niet volledig wakker. Niet volledig dromend. Niet volledig begrijpend. Maar ook niet volledig verloren.
Het is de plaats waar een mens opnieuw leert kijken. Niet naar wat hij al weet. Maar naar wat zich nog probeert te tonen.