Ik voel me niet werkelijk aanwezig wanneer ik meer informatie verzamel. Ook niet wanneer ik alles begrijp.

De momenten waarop ik me het meest aanwezig voel, zijn vaak onverwacht. Wanneer ik voetstappen hoor van een onbekende voorbijganger. Wanneer ik naar een rij rozen kijk en plots getroffen word door een kleur die ik al duizend keer gezien heb. Wanneer een geur me terugbrengt naar een vergeten herinnering. Wanneer de wind door een waslijn speelt en iets banaals plots een vreemde schoonheid krijgt.

Op zulke momenten lijkt de wereld even van tempo te veranderen. Niet omdat er iets uitzonderlijks gebeurt, maar omdat ik anders begin te kijken. Ik word geraakt door iets wat ik niet volledig kan verklaren. Een herinnering. Een sfeer. Een gevoel van verbondenheid. Alsof verschillende dingen die los van elkaar lijken plots deel uitmaken van eenzelfde beweging.

Misschien is dat wat ik aanwezigheid noem. Niet een toestand van controle. Niet een toestand van kennis. Maar een openheid voor wat zich aandient.

Soms ervaar ik dat ook bij kunst. Een schilderij, een muziekstuk of een beeld kan mij naar een plaats brengen die tegelijk vertrouwd en onbekend aanvoelt. Alsof ik iets herken zonder precies te weten wat. Ik kom niet tot een conclusie. Ik word eerder uitgenodigd om aanwezig te blijven.

Voor mij hebben die momenten iets tijdloos. Ze verschijnen even en verdwijnen weer. Toch laten ze een spoor na.

Misschien is dat ook de reden waarom sporen zo vaak terugkeren in mijn schilderijen. Niet als verwijzing naar een gebeurtenis, maar als herinnering aan een ervaring die zich niet volledig laat vastleggen. Een spoor van iets dat even verscheen. Een spoor van iets dat betekenis had zonder volledig benoembaar te worden.

Misschien betekent werkelijk aanwezig zijn niet dat we meer zien. Misschien betekent het dat we ons opnieuw laten raken door wat we niet volledig begrijpen. Dat we de wereld niet alleen ontmoeten via kennis, maar ook via verwondering. Dat we ruimte laten voor wat verschijnt, verdwijnt en toch een blijvend spoor nalaat.

Een gedachte uit het taoïsme blijft mij achtervolgen: "Leer de vorm, maar zoek het vormloze."

Voor mij beschrijft die zin iets wezenlijks over schilderkunst.

We leven in een tijd waarin steeds meer aspecten van het leven zichtbaar, meetbaar en voorspelbaar worden. Algoritmes, data en classificatiesystemen proberen de wereld te vertalen naar vormen die leesbaar en beheersbaar zijn. Maar de mens valt nooit volledig samen met die vormen. Er blijft altijd iets dat zich onttrekt. Iets dat niet volledig zichtbaar wordt. Iets dat zich niet laat reduceren tot informatie.

Mijn schilderijen vertrekken vanuit die spanning. Ik ben niet geïnteresseerd in het afbeelden van macht of technologie op zich. Ik probeer eerder de toestand zichtbaar te maken waarin die systemen werkzaam zijn. Niet het object. Maar het medium waarin ons bewustzijn beweegt.

Daarom verschijnen er in mijn werk sporen, markeringen, detectielijnen en onzekere figuren. Ze verwijzen naar systemen van registratie en interpretatie, maar ze blijven tegelijk open. Ze wijzen ergens naar zonder het volledig te benoemen.

Misschien is dat wat ik zoek. Niet de vorm zelf. Maar het vormloze dat zich achter de vorm blijft verschuilen.

Het sublieme is voor mij niet zozeer iets groots of overweldigends. Het is eerder een ervaring waarin betekenis ontstaat zonder zich volledig vast te leggen.

Er lijkt iets aanwezig. Iets wat ons raakt. Iets wat ons uitnodigt om verder te kijken. Maar telkens wanneer we het proberen te benoemen, glipt het opnieuw weg.

Misschien is dat ook waarom verwondering zo belangrijk is. Verwondering ontstaat niet wanneer we niets begrijpen. Ze ontstaat wanneer we voelen dat er meer aanwezig is dan wat we begrijpen. Er ontbreekt iets. Maar juist door dat ontbreken verschijnt iets wezenlijks.

Een goed schilderij toont daarom niet alles. Het laat ruimte voor wat zich niet volledig laat vastleggen. Niet uit vaagheid, maar omdat sommige ervaringen hun kracht verliezen zodra ze volledig worden verklaard.

Het essentiële verschijnt soms juist in wat ontbreekt. In de stilte tussen twee woorden. In een spoor dat nergens lijkt te eindigen. In een beeld dat betekenis oproept zonder die betekenis definitief vast te leggen.

Misschien is dat wat mij interesseert in schilderkunst. Niet het afbeelden van de werkelijkheid. Maar het zichtbaar maken van een aanwezigheid die zich nooit volledig laat vangen.

De wakkere droom is geen droom. Ze begint wanneer het vertrouwde zijn vanzelfsprekendheid verliest. Wanneer iets niet langer volledig klopt. Wanneer een beeld begint te barsten.

Elke tijd draagt zijn eigen pijnpunten. Elke tijd creëert zijn eigen zekerheden. Maar onder die zekerheden beweegt altijd iets wat zich niet volledig laat controleren. Soms verschijnt het als verwondering. Soms als twijfel. Soms als een gevoel dat er iets ontbreekt.

De wakkere droom is die schemerzone waarin het bekende en het onbekende elkaar raken. Niet volledig wakker. Niet volledig dromend. Niet volledig begrijpend. Maar ook niet volledig verloren.

Het is de plaats waar een mens opnieuw leert kijken. Niet naar wat hij al weet. Maar naar wat zich nog probeert te tonen.